Onze FEST winkels zijn open! Lees hier meer informatie omtrent onze COVID-19 maatregelen.
Fest Amsterdam logo
Language:
Winkels
0
Winkelwagen
Toegevoegd aan winkelwagen
Winkelwagen
Toegevoegd aan winkelwagen
InterieuradviesGratis stofstalen
  • Verlichting
  • Vazen
  • Kandelaars
  • Kussens
  • Spiegels
  • Vloerkleden
  • Meer...
Gratis stofstalen
Language:
Volg ons:

Meubels

Home /Blog /
FEST Visits: Ellen Le Roy
Home /Blog /
FEST Visits: Ellen Le Roy

FEST Visits: Ellen Le Roy

“Alles in het leven is vergankelijk, alleen herinneringen blijven”

— Ellen le Roy

Als je Ellen Le Roy Lopes Cardozo (77) voor het eerst ontmoet kun je niet om haar prachtige helderblauwe ogen heen, of haar opvallende gezicht en haar gevoel voor stijl. Haar natuurlijke schoonheid blijft al tientallen jaren niet onopgemerkt. Omdat ontwerpers haar vroegen om hun collecties te dragen, zou je kunnen zeggen dat Ellen een influencer avant la lettre was. Na een akelig verkeersongeval twee jaar geleden, verhuisde Ellen naar een verzorgingstehuis in de Pijp in Amsterdam. Haar studioappartement staat vol met schitterende kunst, indrukwekkend antiek én haar geliefde zwartleren bank. “Het staat wel vol, maar ik ben dol op mijn kleine huisje. Ik wordt omringd door zoveel herinneringen.”

VERWEND MET LIEFDE Ellen praat graag over haar boeiende verleden. Van het ene onderwerp naar het andere - ze is een onophoudelijke bron van interessante verhalen: “Ik ben verwend met liefde, schat. Ik had het geluk met mijn grote liefde te trouwen, Guillaume (kunstenaar Guillaume le Roy, red.).” “We hebben elkaar ontmoet op een gemaskerd bal begin jaren zestig. Ik had mijn jurk zelf gemaakt van een oud wit laken met daarop geborduurde handen. Ik herinner me een tovenaar die de kamer binnenkwam, ook verkleed in een laken. Hij kwam op me af en zei: ‘Met jou ga ik ooit trouwen.’ Zo is het allemaal begonnen.”

Influencer avant la lettre

Guillaume was een gerenommeerde kunstenaar die abstracte kunst maakte, terwijl Ellen in de mode werkte - als model en vertegenwoordiger. Ze liep modeshows voor beroemde modeontwerpers met wie ze al snel bevriend raakte. Ze werd gefotografeerd door kunstenaars als Erwin Olaf en ze verscheen in bladen en in musea. “Door mijn lengte ben ik nooit ingeschreven geweest bij een bureau, dus model zijn was nooit mijn officiële baan. Ik werd niet betaald om over de catwalk te lopen, maar ik mocht wel altijd een paar designerstukken houden. Naast mijn modellenwerk werkte ik in een exclusieve modezaak. Ik heb stond vaak urenlang op mijn benen, omringd door de prachtigste kledingstukken. Mijn baas liet me designerstukken dragen, ik weet nog dat hij tegen me zei: 'Onze collectie staat jou zo goed, jij bent een wandelende reclame voor onze winkel'.”

KARL LAGERFELD De telefoon gaat - het blijkt een redacteur van De Wereld Draait Door die wil dat Ellen iets vertelt over Karl Lagerfeld. Ze zucht: “Ja lieverd, ik heb het nieuws gehoord. Het is heel verdrietig dat hij is overleden.” (...) “Nee lieverd, ik ben te oud en te moe om naar de studio te komen en te praten over mijn herinneringen aan hem.” (...) “Nee, liefie, het spijt me echt, maar ik zit nu midden in een interview. Ik heb het heel druk.” Ellen kletst nog een beetje over haar herinneringen aan Karl voordat ze ophangt. “Sorry schat, ga maar weer door met het interview.”

Houten kratjes in plaats van meubels

Hoewel haar huis duidelijk laat zien dat ze een goede smaak heeft, beweert Ellen dat ze nooit veel om interieurinrichting heeft gegeven: “Toen ik net getrouwd was, woonden we in een kleine studio en de enige meubels die we hadden waren een paar houten kratjes. Pas toen ze naar hun grachtenpand verhuisden kochten Guillaume en Ellen hun eerste meubels: “We kochten een set tweedehands stoelen bekleed met gevlekt fluweel. Ze zagen er wel leuk uit, maar ze zaten erg oncomfortabel. Op een dag nodigden we een fysiotherapeut uit en het eerste dat hij zei was: 'Je moet die stoelen echt wegdoen, ze verpesten jullie rug.' Dus dat deden we toen maar.” Dat blijkt achteraf de enige keer te zijn geweest dat Ellen ooit een paar nieuwe banken heeft gekocht: “Guillaume was helemaal niet geïnteresseerd in meubels, dus ik ging naar de leukste meubelzaak in de stad en ik kocht twee zwartleren banken: een grote voor mijn man en een kleine voor mij. Dat is nu 40 jaar geleden, maar mijn kleine zwarte bank ziet er nog steeds goed uit en is heel comfortabel. Ik ben er dol op.”

Omringd door herinneringen

Toen ze haar man verloor in 2008, bleef Ellen in hun grachtenpand wonen totdat ze moest verhuizen naar dit verzorgingstehuis: “Twee jaar geleden werd ik aangereden door een scooter. Nadat ik een tijdje in het ziekenhuis had gelegen kon ik me helemaal niet meer bewegen, dus ik kon niet terug naar huis. Mijn zoon en mijn lieve schoondochter verzamelden alles wat ik mee kon nemen naar deze nieuwe plek. Ze hebben het geweldig gedaan - ik ben dol op mijn kleine huisje, omringd door al die dingen die me herinneren aan vroeger. Alles in het leven is vergankelijk, alleen herinneringen blijven”

Toen Ellen verhuisde naar het verzorgingstehuis begon ze parfums te verzamelen. “Oude mensen hebben een typische geur... Ik zou het vreselijk vinden om als een oud mens te ruiken. Ik meng altijd verschillende geuren om ervoor te zorgen dat mijn geur uniek is. Ik koop ze nooit zelf, het zijn allemaal cadeaus.”

Plateau

Contact

+31 20 261 51 60

service@festamsterdam.com

Winkels
Werken bij FEST
SCHRIJF JE IN OP ONZE NIEUWSBRIEF
Volg ons: